Σπίτια ρημαδιό

Θα ήταν μια συνηθισμένη καλοκαιρινή Τρίτη. Υποχρεώσεις, τακτοποιήσεις, μια χαρά, μια θλίψη, μια κακία, άσκοπες κουβέντες, μικροεκπλήξεις, δουλειά, μαγείρεμα, αναζήτηση δροσιάς. Συνηθισμένα πράγματα.

Θα ήταν μια συνηθισμένη Τρίτη. Δεν ήταν. Μία ρωγμή, τριγμοί, μία κλήση σε οικείο για την κλίση. «Λίγη ώρα αργότερα, με ενημέρωσε πως πλέον δεν είχαμε σπίτι».

Μια ασυνήθιστη Τρίτη. Τη χειρότερη μέρα για τους ενοίκους της πολυκατοικίας στην οδό Αλκμήνης.

«Στο σπίτι είμαστε απ’ το 1974, ήταν το πατρικό μας. Κι η μαμά μου άνοιξε τα μάτια της κι είδε το σπίτι της που γκρεμιζόταν, μαζί με όλα της τα πράγματα. Σημαντικό είναι ότι δεν υπήρχε αγνοούμενος ή νεκρός -αν υπήρχε, δεν θα τα συζητούσα όλα αυτά. Η μαμά μου, όμως, είδε τη ζωή της να γίνεται χαλάσματα».

Σπίτια ρημαδιό. Οι άνθρωποι τα κουτσοβόλεψαν την πρώτη βραδιά. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο, ίσως πάνε σε δομές του Δήμου Αθηναίων, ο οποίος θα τους χορηγήσει έκτακτη ενίσχυση 3.000 ευρώ. Θα τρέχουν για να εκδώσουν έγγραφα, να βρουν στέγη, να δουν τι θα απογίνουν. Ίσως κάποια μακρινή μέρα πάρουν και αποζημίωση.

Εμείς θα τρέξουμε σε άλλα δράματα, θα κοντοσταθούμε σε άλλες εικόνες, σε άλλα βάσανα, σε άλλους καταποντισμούς, χαμούς, πολέμους, σεισμούς, αφού εμπλουτίσαμε τις γνώσεις μας για το τεχνικό πλαίσιο, τον έλεγχο των μελετών, τα μέτρα αντιστήριξης, τη δόμηση σε συνεχές σύστημα, δηλαδή τα κολλητά κτίρια, την επικινδυνότητα των εδαφών. «Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια», όπως και ο ποιητής, όμως, «θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους».

Είδες, όλα σε τραβούν προς τα πίσω. Πόσο μπορείς να τη βαστάξεις μια τόσο υπερβολική κατάσταση; Ενός κόσμου που κατέρρευσε και ενός καινούργιου που τον τρέμεις. Ρώτα τον άνθρωπο που χώρεσε τη ζωή του σε μια τσάντα χειρός.